WandelWoorden

Margaretha Smit-Keizer

Door Margaretha Smit-Keizer

Ik ben een taaie…
Dat is het bericht wat m’n zus meekreeg van m’n vader vandaag.
Hetzelfde dacht ik bij het beeld wat ik zag. Die boom, is een taaie… Ontworteld of bijna helemaal, maar met dat kleine beetje wortels wat nog grip heeft, leeft de boom toch voort. Ongelooflijk, hoe sterk de natuur is. Ongelooflijk hoe sterk pap is.

Vandaag ging ik wandelen, op het Dwingelderveld. Alleen en in de regen. Een paraplu was ik vergeten. En toch besluit ik te gaan, dan maar nat. Even m’n hoofd leeglopen, even de rust in de natuur ervaren. En dat het regent is een voordeel, het is rustig. Mensen blijven lekker binnen, des te meer rust op het Dwingelerveld. Ik word niet omver gefietst als ik op het fietspad wandel of gestoord door pratende mensen. Even alleen met mezelf, m’n gedachten en de weidsheid van de Dwingelderheide.

Waar ik normaal graag dwaal en mijn eigen route bepaal, wandel ik nu de rode route vanaf de Boslounge. Eerst een stukje door het afwisselende bos, dan kom ik uiteindelijk bij meerdere waterpartijtjes uit…veentjes. Het waait een heel klein beetje, wat een rimpeling van het water veroorzaakt en af en toe valt er nog een drup regen in het water. Ik merk dat ik langzaamaan kalmer word. M’n hoofd tolt minder van de gedachtes die ik al dagen heb….net als het water, het is nog niet spiegelglad, maar behoorlijk kalm.

 Ik merk dat ik langzaamaan kalmer word. M’n hoofd tolt minder van de gedachtes die ik al dagen heb….net als het water, het is nog niet spiegelglad, maar behoorlijk kalm.

Als ik verder wandel kom ik echt aan op het Dwingelderveld, ik wandel het veld op en de zon komt door vanachter de wolken. Ik voel de warmte en sta even stil. Ik draai een rondje om de omgeving echt even goed in me op te nemen. Heerlijk! Niemand te zien, alleen op de achtergrond wat geluiden van de snelweg. Maar vooral de vele vogels die ik nu hoor. Met het doorkomen van de zon, lijken er ook ineens allerlei geuren vrij te komen. Stroachtige geuren, mossige geuren, gewoon zoals het ruikt als het heeft geregend en opwarmt door de zon, op de rand van hei en bos.

 

 

Ik verbaas me vervolgens over de ontwortelde boom, bijzonder hoe het frisgroene blad toch de kruin kleurt. De kruin die niet bovenaan de stam prijkt, maar ernaast. Een horizontale boom.

Zo is het nu ook met m’n vader. Hij ligt in het ziekenhuis op een bed, horizontaal. Door een hersenstam infarct zijn diverse functies uitgevallen, zijn stembanden werken niet meer en hij kan niet meer slikken. Die boom leeft zo verder en komt niet meer overeind. Hoe het met m’n vader verder gaat is nog niet bekend. Nu heeft hij een longontsteking en ligt in het ziekenhuis. Ze gaan niet meer reanimeren en hij wordt ook niet meer opgenomen op de IC. 

En toch heeft m’n zus een goed gesprek met hem gehad (hij praat nu via een spraakcanule) en ze hebben gelachen…een beetje als het frisse groen van de kruin. Toch vraag ik me af hoe lang nog?
Niemand die het weet, maar de boodschap die m’n zus door moest geven…
zeg maar dat ik een taaie ben.

logo dynameid wandelcoaching

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *